弹指瞬间……半年翩翩而过。
这是平淡无华的一年……
没有你我之间层出不穷的趣事、不再闹哄哄地上课、少了日复一日不停“折磨”我们的功课和考试。
还是不怎么习惯……尤其是回溯“尘封已久”的记忆之时。
是不想去扰乱那清澈沉静的灵魂……
我不愿让过多世俗的牵挂及奢想玷污了这种种最唯美的回忆，
故不断地在过去与现在之间徘徊……
选择性地遗忘……记起……又遗忘……又记起……
在2011年里唯一让我感到喜悦的转变应该就是“人与人之间的相遇”了吧？
从虚无的网络世界……到JPA面试……再来最近刚刚逃离的KMJ，还真结交了不少来自五湖四海的兄弟^^
(水浒传色彩好浓……但愿能越来越有英雄气概……）
提起那个人间炼狱……走了地狱一回，对人生真的还有了另一番新的体会。
在那儿虽然身为少数分子，但在万人之中却受到“不符身份”的爱戴与招待。
不管是什么族群……总有好人与坏人。
我从来都不相信凭单一界线划分全人类的狭隘说法。
总而言之，那里的人都很友善，虽然凡事总会有例外，但大体上来说，他们还真的些许感动了我。
食物方面也算顶级的了（去除价钱算法的因素后）……
宿舍？还OK咯……总不能要求有酒店的水准吧……
但说到校规和教育系统！！！它们就是直接引爆本人大脑神经的地雷，因此我才会收拾包袱飞回居林……
（欲知更多详情可直接向本人查询XD）
怎么说都好……我还是在那儿待了两个星期……
这段时间说长不长说短也不短……竟然能够认识了一大班人呀~
而且不是全都是点头之交，有些的感觉上比和我同班了五年的人还FRIEND……真是奇怪……
但本人终究是个过客……
从一开始我就不像是属于那里的人……或许是心理上已经有了种“后路就在你脚下”的自我意识催眠吧。
和那里要说有缘又不像是……
是啊……我走了之后又有什么分别呢？
不多不少不增不减——宛如悄悄停下脚步歇息之后又擦肩而过。
过客，真的是过客。
应该不曾在那里留下任何的回忆……但这样很不正常，也很无情。
大家都还好吧？谁还记得曾经有过这个我？
或许只有那不停的脚步……
17.6.11
12.5.11
Doomsday 2012
每一天，都要活得像在这世上的最后一天，因为这样才不会留下遗憾。
该做的事，也会比较积极完成了；该说的话，也会比较勇敢表达了——因为若再拖延等待下去，就没有机会做了。
所以说呢，世界末日2012其实根本就不是什么坏事。
反之，我认为它分明就是上天赐予全人类的一大福音呀！
人们如此害怕末日来临，无非是害怕死亡与毁灭而已。
依我看来，这两者可谓是微不足道。
首先，死亡是大家的事，不分你我、种族、宗教、国籍、政见、贫富……可谓是空前绝后的全人类大团结！
再也没有比这更平等的事了，不是吗？
人人生来平等——当世界终于第一次真正地公平对待每一个人了，我们不是应该感到高兴才对吗？
终于从这无止尽的痛苦中解脱了，为什么我们要惶惶不可终日呢？
其次，毁灭也只不过是早晚的事。
试问世间万物有什么能永垂不朽？
英雄佳人？金银珠宝？功名成败？神话传奇？
终究都将泯灭在浩瀚史海中……
那么历史就能永垂不朽吗？
对不起，我忘了，我们这混沌的世界，还需要历史吗？
我们就是一个如此不文明的黑暗时代，莫让我们的邪恶无知玷污了史册的圣洁——让历史沉睡吧。
或许有些人想到自己多年来努力打拼、呕心沥血建立起来的成功人生就将毁于一旦，感到非常地不甘心。
但诚如我所说，又有什么能够永垂不朽呢？
若非世界末日，他日蒙主召唤之时，难道我们就带得走这一切吗？
还不是得撇下一切离去！
所以2012的降临，让大家一同、一同摒弃一切，就不会有什么担忧、嫉妒他人活在这世上的时间比自己长久的问题产生了。
因为这一切一切，怎会有放不下的那一天？
真的，期待2012末日的到来。
因为是它教会我们更积极完成心中所想、活出自己、不让这稍纵即逝的人生留下遗憾——即使有，也不过是那小小的、美丽的遗憾。
该做的事，也会比较积极完成了；该说的话，也会比较勇敢表达了——因为若再拖延等待下去，就没有机会做了。
所以说呢，世界末日2012其实根本就不是什么坏事。
反之，我认为它分明就是上天赐予全人类的一大福音呀！
人们如此害怕末日来临，无非是害怕死亡与毁灭而已。
依我看来，这两者可谓是微不足道。
首先，死亡是大家的事，不分你我、种族、宗教、国籍、政见、贫富……可谓是空前绝后的全人类大团结！
再也没有比这更平等的事了，不是吗？
人人生来平等——当世界终于第一次真正地公平对待每一个人了，我们不是应该感到高兴才对吗？
终于从这无止尽的痛苦中解脱了，为什么我们要惶惶不可终日呢？
其次，毁灭也只不过是早晚的事。
试问世间万物有什么能永垂不朽？
英雄佳人？金银珠宝？功名成败？神话传奇？
终究都将泯灭在浩瀚史海中……
那么历史就能永垂不朽吗？
对不起，我忘了，我们这混沌的世界，还需要历史吗？
我们就是一个如此不文明的黑暗时代，莫让我们的邪恶无知玷污了史册的圣洁——让历史沉睡吧。
或许有些人想到自己多年来努力打拼、呕心沥血建立起来的成功人生就将毁于一旦，感到非常地不甘心。
但诚如我所说，又有什么能够永垂不朽呢？
若非世界末日，他日蒙主召唤之时，难道我们就带得走这一切吗？
还不是得撇下一切离去！
所以2012的降临，让大家一同、一同摒弃一切，就不会有什么担忧、嫉妒他人活在这世上的时间比自己长久的问题产生了。
因为这一切一切，怎会有放不下的那一天？
真的，期待2012末日的到来。
因为是它教会我们更积极完成心中所想、活出自己、不让这稍纵即逝的人生留下遗憾——即使有，也不过是那小小的、美丽的遗憾。
10.5.11
Save Me......
Tak pernah kusangka bahawa "masa depan" menjadi mimpi buruk yang terlalu ngeri sekali bagi diri ini.
Nampaknya saya terpaksa, terpaksa menjadi sesuatu makhluk asing pada hari muka.
Apa nak buat? Saya langsung tak ada idea... dan tiada sebarang penyelesaian juga melainkan terima nasib.
Terlalu banyak fikiran, keluhan dan rungutan ingin saya katakan tapi nak buat macam mana... tiada sesiapa pun yang akan memahami saya.
Sebenarnya saya pun sedar bahawa perangai diri telah pun berubah sejak meninggalkan sekolah.
Kebanyakan masa telah dihabiskan secara seorang, jarang-jarang bersembang dengan kawan-kawan yang amat rapat seketika dahulu.
Mungkin? Sayalah individu yang telah berubah tetapi entah kenapa...
Mungkin? Saya enggan sentuh tentang perkara yang mengenang-mengenangkan masa sekolah- sesuatu harta karun yang tidak ternilai bagi saya.
Masa yang telah berlalu tidak akan berulang kembali lagi dan kenyataan yang terlalu kejam ini menyakitkan hati.
Dan mungkin tanpa kesedaran saya dah jadi sebegini...... agar kesedihan tidak ditimbulkan.
Memang saya takut bahawa ingatan diri ini menjadi lemah setelah lama meninggalkan sesuatu... tak kiralah ilmu yang dipelajari, setiap individu kesayangan ataupun memori indah.
Oh... ya gerak hati saya mengatakan bahawa 2bahasa, iaitu BC dan BM yang telah menemani saya lebih daripada 10 tahun akan dipinggirkan setelah mengembara ke tanah asing.
Maklumlah... selepas SPM pun saya dah lupa sebahagian besar ilmu pengetahuan yang seketika kukuh terpahat dalam ingatan. Betapa tragiknya.
Apatah lagi hidup di sebuah negara asing buat 2, 3 tahun? Janganlah beritahu saya kemampuan berbahasa/berkomunikasi dalam sesuatu bahasa tak akan hilang...
Saya tak nafikan kemungkinan ini tetapi, saya yakin penguasaan diri terhadap kedua-dua bahasa ini pasti merosot dengan teruk sekali- tragedi.
Cuma saya tahu inilah luahan hati sebenar saya sedangkan kebanyakan manusia di sekeliling pasti berasa lucu selain teringin hendak mengejek-ejekkan, mengkritik ataupun 'mengubahkan fikiran saya yang bermasalah'.
Jadi menghargai ilmu dan mempertahankan tamadun dianggap berdosa?
Saya tak kira. Inilah prinsip saya sampai ke bila-bila masa.
Saya rasa impian sebenar saya terpaksa diketepikan buat sesuatu tempoh yang agak panjang......
10 tahun kemudian? Oh adakah saya masih berpeluang? Pada masa itu mungkin saya pun tak wujud dalam dunia ini lagi... siapa yang akan tahu? Ataupun dunia ini sudah pun musnah seperti yang diceritakan dalam ramalan hari kiamat 2012? Doomsday?
Saya terasa nak ikut takdir tapi tak puas hati pula...... saya cukup kecewa akan diri yang langsung tidak berharapan dan terlalu menghampakan ini...... setiap kali teringat akan hari muka cuma runsing, runsing dan runsing.
Dan sekiranya saya dikurniai satu harapan sekarang, saya ingin kembali ke zaman persekolahan saya yang tiada sebarang risauan tetapi penuh dengan peperiksaan, kerja rumah, pergaulan dengan kawan serta cikgu dan waktu pembelajaran yang cukup gembira......
Nampaknya saya terpaksa, terpaksa menjadi sesuatu makhluk asing pada hari muka.
Apa nak buat? Saya langsung tak ada idea... dan tiada sebarang penyelesaian juga melainkan terima nasib.
Terlalu banyak fikiran, keluhan dan rungutan ingin saya katakan tapi nak buat macam mana... tiada sesiapa pun yang akan memahami saya.
Sebenarnya saya pun sedar bahawa perangai diri telah pun berubah sejak meninggalkan sekolah.
Kebanyakan masa telah dihabiskan secara seorang, jarang-jarang bersembang dengan kawan-kawan yang amat rapat seketika dahulu.
Mungkin? Sayalah individu yang telah berubah tetapi entah kenapa...
Mungkin? Saya enggan sentuh tentang perkara yang mengenang-mengenangkan masa sekolah- sesuatu harta karun yang tidak ternilai bagi saya.
Masa yang telah berlalu tidak akan berulang kembali lagi dan kenyataan yang terlalu kejam ini menyakitkan hati.
Dan mungkin tanpa kesedaran saya dah jadi sebegini...... agar kesedihan tidak ditimbulkan.
Memang saya takut bahawa ingatan diri ini menjadi lemah setelah lama meninggalkan sesuatu... tak kiralah ilmu yang dipelajari, setiap individu kesayangan ataupun memori indah.
Oh... ya gerak hati saya mengatakan bahawa 2bahasa, iaitu BC dan BM yang telah menemani saya lebih daripada 10 tahun akan dipinggirkan setelah mengembara ke tanah asing.
Maklumlah... selepas SPM pun saya dah lupa sebahagian besar ilmu pengetahuan yang seketika kukuh terpahat dalam ingatan. Betapa tragiknya.
Apatah lagi hidup di sebuah negara asing buat 2, 3 tahun? Janganlah beritahu saya kemampuan berbahasa/berkomunikasi dalam sesuatu bahasa tak akan hilang...
Saya tak nafikan kemungkinan ini tetapi, saya yakin penguasaan diri terhadap kedua-dua bahasa ini pasti merosot dengan teruk sekali- tragedi.
Cuma saya tahu inilah luahan hati sebenar saya sedangkan kebanyakan manusia di sekeliling pasti berasa lucu selain teringin hendak mengejek-ejekkan, mengkritik ataupun 'mengubahkan fikiran saya yang bermasalah'.
Jadi menghargai ilmu dan mempertahankan tamadun dianggap berdosa?
Saya tak kira. Inilah prinsip saya sampai ke bila-bila masa.
Saya rasa impian sebenar saya terpaksa diketepikan buat sesuatu tempoh yang agak panjang......
10 tahun kemudian? Oh adakah saya masih berpeluang? Pada masa itu mungkin saya pun tak wujud dalam dunia ini lagi... siapa yang akan tahu? Ataupun dunia ini sudah pun musnah seperti yang diceritakan dalam ramalan hari kiamat 2012? Doomsday?
Saya terasa nak ikut takdir tapi tak puas hati pula...... saya cukup kecewa akan diri yang langsung tidak berharapan dan terlalu menghampakan ini...... setiap kali teringat akan hari muka cuma runsing, runsing dan runsing.
Dan sekiranya saya dikurniai satu harapan sekarang, saya ingin kembali ke zaman persekolahan saya yang tiada sebarang risauan tetapi penuh dengan peperiksaan, kerja rumah, pergaulan dengan kawan serta cikgu dan waktu pembelajaran yang cukup gembira......
9.5.11
Leave it to God!
One more friend is on her way to Kuala Lumpur now...
Perhaps she has already dozed off in the bus, and foreseeing a new life in her dream right now.
So almost everyone has left this place... which has lots of our unforgettable memories within its heart core...
Every bit of the moments that we've been through all along this way...
I do miss the good old days so much that no one could ever imagine how deep my feeling is...
Especially recently when the people around start leaving one after one, venturing into a whole new world in hope to grasp the uncertainties of each future... to make it realistic?
But future is never predictable... it is unrealistic eternally......
My mind has turned into a hotch-potch for quite a long time and I'm sure that my tranquil days are yet to arrive, maybe an entrance into any type of tertiary education/ institution will call an end for this trouble?
Leave it to God for I'm just an ordinary human......
21.4.11
Subscribe to:
Posts (Atom)